Ostatnie pół godziny było bardzo nerwowe..

Pełna obaw, niepewności nie czekając na windę zbiegłam po schodach.
Nie wiedziałam kogo mam szukać... Znałam tylko głos i miałam mgliste wspomnienie twarzy..

Stał pod ścianą, zamyślony..
Ale nagle nasze oczy się spotkały a ja mało nie upadłam.. Znaczy..nogi mi się jakoś tak... ugięły..



Podniósł na mnie wzrok..Uśmiechnał się..
Ja spuściłam głowę.. Nie śmiałam mu spojrzeć w oczy jakoś..
- Cieszę się że wreszcie Panią mogę spotkać.. Jestem w mieście przejazdem. Mam tu spotkanie i pomyślałem.. że spotkam się z Panią..porozmawiamy..
-TAK! Ja też się cieszę.. Jaa.. ja mam tyle pytań..
-Och chyba Pani nie pomogę..


-Proszę mi powiedzieć co się stało tamtego dnia.. ja.. ja  nic nie pamiętam...
- Jechałem na spotkanie z bratem, jechałem za Panią..na stoku, tam  gdzie te  serpentyny..Pani samochód zaczął się dziwnie zachowywać... Pędziła Pani jak po śmierć! Na zakręcie nagle  wpadła Pani w poślizg, auto stanęło - tylko dzięki barierce.. Zanim samochód spadł zdążyłem wyciągnąć Panią i plecak i... Wezwałem pomoc.. Potem odwiedzałem Panią, ale nie mieliśmy okazji porozmawiać, a ja musiałem wyjechać..



- Dziękuję- wyszeptałam- dziękuję za wszystko... Nie wiem co się stało.. nic nie pamiętam.. Mam kilka "pamiątek"  ale nic ponadto..
Przytuliłam  się, bo brakło mi słów..

.


Popatrzyłam w te jego bursztynowe oczy...
-Dobrze że się spotkaliśmy. Niby nic, a mam tyle nadzieji.. pytań...



-Muszę Panią rozczarować..
Przyjechałem tu, bo mam spotkanie z bratem.. Potem  znów wyjeżdżam - na długo...  



- Dopiero się spotkaliśmy..

Rozpłakałam się..
-Przepraszam.. Muszę na chwilę do łazienki...

Stanęłam przed lustrem..
Jedyna osoba, co do której miałam jakieś plany i nadzieje -opuszczała mnie..  To nic, że nie mógł mi pomóc odzyskać pamięci, ale był.. Nie czułam się taka samotna... W pewnym sensie...
No nic.. Są maile.. Telefony...
Wrócę tam,spędzę miły wieczór na rozmowie o niczym.. A jutro pomyślę co dalej..

Otarłam łzy... Ogarnęłam włosy, poprawiłam sukienkę i patrząc na czubki butów wyszłam z łazienki.
i....stanęłam jak wryta !



Obok Eugena stał TEN facet !!



TEN który wpadł na mnie na ulicy! Ten,który siedział wczoraj w fotelu..  ON......
POPATRZYŁ  mi prosto w oczy



No nie, za dużo niespodzianek jak na jeden wieczór....

-Sophie- to mój brat - Edward...
no tak.. "nigdy" bym się nie domyśliła... ten sam kolor włosów.. ten sam niemal kolor oczu... te same nonszalanckie ruchy...



Stałam jak sparaliżowana....
-Znam Pana.. to Pan   mnie sledził !
prawie zaczęlam krzyczeć  - To Pan czeka na mnie w tym hotelu!!

-NIE, TO JAKAŚ POMYŁKA...! proszę pozwolić wytłumaczyć.. szedłem za Panią  kilka dni temu- tak..jestem fotografem mody, pracuję dla znanej agencji.. kiedy Panią zobaczyłem.. wydała mi się Pani tak zjawiskowa, że w milczeniu za Panią szedłem.. chcac porozmawiać.. wyszukuję talenty..
ale potem pod hotelem odwróciła się Pani i poznałem..
-CO?! MNIE?!! ZNA MNIE PAN????
- nie... jaa.. wtedy, kiedy Eugen ..jechał na spotkanie ze mną.. Znałem Panią ze szpitala.. i dlatego wiedziałem że TO Pani...a wczoraj czekałem tu na brata... widziałem  jak znika Pani w windzie..
- tak.. ja też Pana.. ale nadal nie rozumiem....

-  Edward to mój starszy brat - zaczął Eugen - nasze rodowe nazwisko... to Bugatti... Edward, jako starszy powinien przejąć rodzinne interesy.. ale po kłótni z ojcem.. cóż... ja muszę się wszystkim zająć.. dlatego  muszę wracać..
Edward krąży  między Nowym Jorkiem, Paryżem a Mediolanem.. nie chce wracać...

-Dość  - syknał Edward- Sophie chyba to nie interesuje... a my mamy jeszcze kilka  rzeczy do omówienia..
będziemy w kontakcie
-Zadzwonię- szepnał Eugen i.. spotkanie  zostało zakończone..

Pożegnali sie i wyszli.
Ja wróciłam na górę...

Eugen... Edward... ja..... Edward......

Muszę wyjechać !!
To miasto- mimo iż znam je coraz lepiej w swej krętości uliczek - niczego mi nie przypomina..
Tu nic się nie dzieje! Nic  takiego co sprawiłoby że mnie olśni, że sobie przypomnę..

Czekam tylko na spotkanie z Eugenem, może to coś wyjaśni.. A on się nie odzywa.

Dziś gdy ze śniadania wracałam do pokoju, w holu zauważyłam znajomą (??!!) twarz..
Nie..nie całkiem znajomą.. znaczy...
Dopiero po chwili dotarło do mnie że to ten dziwnie ubrany narwaniec sprzed kilku dni..
Siedział w najdalszym kącie ciemnego korytarza,mimo to go zauważyłam.. On mnie nie - był zajęty czytaniem gazety..
Czy on mieszka w moim hotelu? Czy znalazł się tu przypadkiem... Taak.... Przecież mógł się z kimś umówić i czekał..
Mam obsesję.. Dopowiadam sobie historie.
Ale to dlatego,że ciągle nic nie pamiętam.. że staram się dopasowywać ludzi już raz widzianych w dziwnych okolicznościach do mojego byłego życia...
Tak czy inaczej - zawsze noszę ze sobą aparat.. Wykorzystałam chwilę i zrobiłam mu zdjęcie..
teraz wpatruję się w ten profil.....



Z ciekawych rzeczy-  odrastają mi włosy... Miałam przeczucie - NIE JESTEM blondynką  
Peruki jeszcze zostawię, ale muszę poszukać  nowej   RUDEJ jak marchewkowe pole po zbiorach....

Od słońca uwydatniły mi się też piegi na  nosie ..
Na policzkach.. Pasują do moich zielonych oczu..

Dziwne to miejsce...
Z jednej strony pełne czarodziejskiego uroku.. znalazłam już kilka wąskich uliczek, którymi ledwie przecisną się dwie osoby idące obok siebie, gdzie w oknach wystawione pelargonie snują swój mdły zapach i słychać tykanie zegara echem odbijające się jakby o bruk...
z drugiej strony to miasto nie śpi nigdy..
ciągły warkot samochodów, "krzyk"syren karetek i wozów policyjnych, klaksony które nie milkną.. i ludzie... potoki, rzeki, morza.. OCEANY ludzi wylewających się na ulice z domów, stacji metra.. zewsząd??
to nie jest moje miejsce, choć gdy zastanawiam się - wiem że takie życie w biegu nie jest mi obce..
Już podjęłam decyzję. Po spotkaniu z Nieznajomym wyjadę. Dokąd? tego jeszcze nie ustaliłam. Napewno będzie to zależało od tego, czego się dowiem.. Jeśli będzie sens szukać śladów przeszłości - poszukam ich.. Choć z dnia na dzień mniej o tym myślę, staram się żyć bierzącą chwilą.. Nie dręczą mnie już pytania bez odpowiedzi. Te kilka dni wyciszyło mnie.
Mimo wygód jakie mam w hotelu nie oglądam telewizji, nie słucham wiadomości. Telefon milczy. Dobrze że mam ten laptop....
Gdy wczoraj leżałam w wannie przyrównałam siebie w myślach do poczwarki czekającej na zmianę w motyla w swoim ciasnym mieszkanku-kokonie..
Ja motylem?? Chyba takim białym kapustniczkiem

Śnił mi się wypadek.
To dziwne, przecież właściwie nic nie pamiętam..
i... śnił mi się jakiś mężczyzna / chłopak ... ?
mówił coś do mnie...
bardzo starałam się Go zrozumieć, ale teraz nic już nie pamietam... a tak bardzo chcę pamiętać..

Od kilku dni nie wychodzę z hotelu.
Rozkoszuję się piękną panoramą miasta.. wygodnym łóżkiem.. kąpielami w pianie ....
Muszę się jednak ruszyć,, zacząć coś ze sobą robić.. szukać.. pytać..dociekać...

Wiele dni minęło...
Potworne migreny powróciły, wiec mnie zarzymano w szpitalu..
Wolałam cały czas spać niż mysleć o tym co jeszcze może mnie spotkać, dlatego też w kącie stała walizka z laptopem..
Ta miła pielegniarka, która się mną opiekuje (widząc w jak podłym jestem nastroju) sprawiła mi dziś ogromną radość
Po południu, gdy leżałam na łóżku kolejny raz licząc pękniecia farby na suficie - przyszła do mnie i oznajmiła że pozwoliła sobie zaprosić kogoś do mnie..
Zanim pomyslałam kto to może być, wszedł niewysoki opalony jegomość a za nim pielegniarze wciagneli dwie duże czarne walizy na kółkach...
Pan miał na imię Giuseppe i był chyba Włochem.
Pielęgniarka zręcznym ruchem zdjęła mi bandarze z głowy i zanim zasłoniłam moją łysa głowę oczom moim ukazała się zawartość czarnych bagaży...
Były tam misternie poukładane wszelkiego rodzaju peruki, treski, dopinki i kolorowe pasemka włosów ! Lekko zszokowana postępowaniem pielegniarki i zawartością bagażu gościa usiadłam oniemiała na łóżku.
Okazało się że klinika współpracuje z najlepszym w mieście zakładem perukarskim, a ponieważ ja wcześniej czy później potrzebowała bym pomocy....
Przez trzy godziny przymierzyłam chyba ze trzy tuziny peruk nie mogłam sie zdcydować w której mi najlepiej...
Zdecydowałam się na długą,w pieknym ciepłym kolorze ni to brązu- ni to rudości.. Signor Giuseppe cały czas biegał koło mnie z małym grzebykiem, co chwila cmokając mi niemal w ucho, a na koniec tej sesji zrobił  zdjęcie...

Pojutrze dowiem się czy  w końcu opuszczę klinikę..
Przez ostatnie dni  tysiace pytań w mojej duszy ucichły, ale to chwilowe.
Bedę musiała zmierzyć się z rzeczywistością..
Ale juz jako nowa ja